που απασχολούν τον Άνθρωπο σήμερα...

* * * * * * * * *

* * * * * * * * *
"Le temps est accompli, et le royaume de Dieu s'est approché: repentez-vous et croyez à l'évangile." "The time is accomplished, and the kingdom of God is at hand: repent, and believe the gospel." "Die Zeit ist erfüllt, und das Reich Gottes ist nahe gekommen. Tut Buße und glaubet an das Evangelium." "Ο καιρός συμπληρώθηκε και η βασιλεία τού Θεού πλησίασε· μετανοείτε και πιστεύετε στο ευαγγέλιο."

********************************************θέρος 2016*************************************************

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Ορεινές περιπέτειες

Διάβασα απόψε μια ιστορία που διαδραματίστηκε πριν κάποια χρόνια στα ορεινά της Κρήτης από τρία παιδιά, αδέλφια μεταξύ τους, και θα μπορούσε να έχει γίνει σ' οποιοδήποτε άλλο μέρος της πατρίδας μας από κάποια άλλα παιδιά... 
Αν δεν είσαι συ το ένα από τα τρία ατίθασα πιτσιρίκια της παρακάτω ιστορίας, σίγουρα θα γίνεις καθώς θα "ανεβαίνεις στου Κοτσυφού...του Ψηλορείτη".
 Ευχαριστώ την καλή μου φίλη, που δέχτηκε να αναδημοσιεύσω την περιπέτειά της, και της δίνω κι από δω άπειρες ευχές για υγεία, ευημερία και χρόνια πολλά για την επέτειο της ημέρας που ήρθε στη Γη!

Σαν γιορτή γενεθλίων....

Ήρθεν η ώρα του!!!! Χα! Χα! Χα! Πολλές οι αναμνήσεις σ' αυτό το μικρό ορεινό χωριό των μητρικών παππούδων μου!!!!
Το Renault 10 εκεί άραζε και ξεκουράζονταν πιο πολύ, παρά ταξίδευε... Οι βόλτες ήταν δεδομένες αλλά με τα πόδια.... Ανεβοκατεβάσματα στο ανηφορικοκατηφορικό "οδικό δίκτυο" του χωριού!!! Πλάι σε απότομους γκρεμούς, βρύσες, μουγκανητά και καβαλίνες...
Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που μου 'χει μείνει στο μυαλό... Στο παιδικό μου μυαλό....
Μια μέρα, το πρωί, η συμμορία των τριών, εγώ και τα δυο μου μεγαλύτερα αδέλφια, αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα στον Ψηλορείτη. Όλα τα παιδικά μας καλοκαίρια, όπου αλλού κι αν πρωτοπηγαίναμε, έκλειναν στο χωριό του παππού και της γιαγιάς!
Τ' αδέλφια μου, ως μεγαλύτερα και αγόρια, απολάμβαναν περισσότερες ελευθερίες από εμένα. Συνήθως δεν με έπαιρναν μαζί τους στις βραδινές εξορμήσεις με τα υπόλοιπα παιδιά του χωριού....
Εκείνο το πρωινό όμως χρειάζονταν και την συμμαχία μου.... Το σχέδιο ήταν τολμηρό, παράτολμο θα το έλεγα... Θέλανε να πάμε στου "Κοτσυφού"! Κρυφά από όλους, γιατί το πιο πιθανό ήταν να μην μας αφήσουν μόνους μας!!!! Η γιαγιά θα γκρίνιαζε κι ο παππούς θα ασκούσε "βέτο"! Πού; Μόνοι σας; Αποκλείεται! Στα μισά σχεδόν του Ψηλορείτη;!!!!
Όμως εμείς επηρεασμένοι από τους "Μικρούς Εξερευνητές", θέλαμε να ανακαλύψουμε την "νέα γη"!!!!
Ξέραμε, θα βρίσκαμε καλάμια και κάτι κίτρινους βόλους, καρπούς ενός δέντρου, για να πυροβολιόμαστε, θα τρέχαμε στην ανηφόρα, για να δούμε ποιος θα κερδίσει.... Θα μαλώναμε για την πρωτιά!!!! Θα πίναμε νερό από παγωμένες πηγές! Θα βρίσκαμε δροσερά σύκα, του Αυγούστου!
Ο Μεγάλος είχε οργανώσει όλο το εγχείρημα, άλλωστε ήταν ο μόνος που είχε ξαναπάει με τον παππού!
Από το βράδυ είχαμε φτιάξει τα "βουργιάλάκια" μας! Νερό, ψωμί και τυρί! Ξέραμε από τον παππού την διαδικασία...
Πήραμε κι από ένα ξύλο στο χέρι και φύγαμε.... 6 το πρωί! Δεν νοιαστήκαμε για τίποτα, η γιαγιά θα ήταν δυστυχισμένη μόλις θα ξυπνούσε αλλά ούτε που μας ένοιαζε! Εγώ υπερήφανη που επιτέλους, αναγνωριζόμουν ως ισότιμο μέλος της αδελφικής ομάδας!!
Σαν μέλος της Μαφίας ένιωθα! Και δεν με πείραζε κιόλας!!!
Οι "άλλοι δυο", ως μεγαλύτεροι και ισχυρότεροι ξεκίνησαν δυνατά! Εγώ από τα πρώτα 15 λεπτά άρχισα να νιώθω την δυσκολία.... Πολύ απότομη η ανάβαση!!!! Και πώς να δείξω ότι άρχισαν τα δύσκολα; Θα μου γκρίνιαζαν συνεχώς! Κι η περηφάνεια μου; Συνέχισα λοιπόν δήθεν αμέριμνη, έτοιμη ν' αρχίσω να ζητάω την μαμά μου... Αλλά πού να το ομολογήσω... Σχεδόν έτρεχα για να τους φτάσω... Κι αυτοί άτεγκτοι, συνέχιζαν την ανάβαση.... Δεξιά, αριστερά πολλά ζουζούνια, τζιτζίκια, μέλισσες, μπούμπουρες, σφήκες και πεταλούδες!!! Πού ν' αφεθώ να χαζέψω τις πεταλούδες;;; Τα χαράκια μας περικύκλωναν και κάθε στιγμή νόμιζες πως θα "τσουρίσεις"!!!
Η αδρεναλίνη στα κόκκινα!!!
Και δεν έφταναν αυτά, μετά από λίγο εμφανίστηκαν και τα αγριοκάτσικα! Πολλά, πάρα πολλά!!! Σαν αγέλη, άρχισα να ρωτάω τον Μεγάλο: σίγουρα πάμε καλά;
Αυτός με την σιγουριά του δωδεκάχρονου αποκρίνονταν: και βέβαια!
Οι μυρωδιές ήταν απίθανες, ρίγανη, θυμάρι, δίχταμος, φασκόμηλο, τσάι. Σε κάποια σημεία όμως νιώσαμε την απειλή του γκρεμού!!! Πολύ στενά περάσματα κι από κάτω το χάος.... Ψηλορείτης ήταν αυτός!!!
Σε δυο σημεία της διαδρομής, ο "αρχηγός" σταμάτησε, για να ξαποστάσουμε... Επιτέλους!!!! Δύσκολη η επανάσταση....
Στην δεύτερη στάση βρεθήκαμε να ψάχνουμε απεγνωσμένα μια λεία πέτρα να καθίσουμε.... Πια η αξιοπρέπειά μου αποκαταστάθηκε, αφού επίσημα ακόμη και οι Μεγάλοι παραδέχτηκαν την ήττα τους... Είχαν κουραστεί!!!!!!
Βρήκα μια όμορφη μαύρη, λεία κοτρώνα κι αφέθηκα.... Εκεί που πήγαινα ν' ανοίξω το βουργιαλάκι μου, νιώθω ένα σούρσιμο, σαν γρατζούνισμα κάτω από την πέτρα μου! Ατρόμητη, λόγω άγνοιας, σηκώνω όσο μπορούσαν τα παιδικά μου χεράκια την κοτρώνα και βλέπω κάτι απειλητικές δαγκάνες να κουνιούνται!!!!
- Άστην κάτω αμέσως, δεν βλέπεις; Σκορπιός!!!!
Εγώ τρομοκρατημένη, μπλοκαρισμένη αδυνατώ να αντιδράσω.... σωστά....
Ο μικρός, μεγαλύτερός μου κι αυτός, αυτήν την φορά έδρασε αστραπιαία! Με σπρώχνει δυνατά και σηκώνει την ίδια κοτρώνα, με σκοπό να εξοντώσει το "τέρας"!!!!
- Φύγε μικρή!!!! Ακούγεται να ουρλιάζει...
Ο σκορπιός κουνούσε απειλητικά τις δαγκάνες του, ήταν τεράστιος!!!!
Τον τραυμάτισε επιδέξια στο κεφάλι, χωρίς να τον διαλύσει.
Μετά από αρκετή ώρα είδαμε το "κουφάρι" του να μην σαλεύει....
Περιττό να αναφερθώ στον τρόμο, την απογοήτευση αλλά και τον θαυμασμό για το μέγεθος και την αγριάδα του!
Γέμιζε ένα ολόκληρο πιάτο!!!
Η τρομοκρατία του δεν θα πε
ρνούσε.... Τον πήρε μετά, ολόκληρο όπως ήταν και τον κράτησε στο βουργιαλάκι του! 
Εγώ ακόμη αναρωτιέμαι: μα τόσο ατρόμητος;;;!!!!
Συνεχίσαμε την τρομερή ανάβαση ασθμαίνοντας... Και γκρινιάζοντας. Κάποια στιγμή, μετά από τέσσερις ώρες περίπου, φτάσαμε σε μια "όαση"!!! Έτσι την νιώσαμε...
Όπως θυμάμαι, την περιοχή ήταν ένα μεγάλο, τεράστιο πλάτωμα, περιτριγυρισμένο από πολλά τεράστια δέντρα, μάλλον ντρυγιάδες, όπως ονομάζονταν στα κρητικά οι δρύες, οι βελανιδιές! Μικρούς και μεγάλους θάμνους, νερό, πηγές δηλαδή, με παγωμένο νερό! Οι βρύσες όπως έχουν αποτυπωθεί στο παιδικό μου μυαλό ήταν τεράστιες και περίτεχνες, από κάτω τους υπήρχαν ποτίστρες για τα διψασμένα ζώα! Το πιο όμορφο απ' όλα όμως ήταν οι ήχοι!!! Πουλιά, άπειρα πουλιά που κελαηδούσαν χαρούμενα!!! Ναι! έτσι τα θυμάμαι!!!! Το νερό φαίνεται ήταν το κίνητρό τους!
Ο Μεγάλος είπε άξαφνα, διακόπτοντας την πανέμορφη συναυλία, "εδώ είναι! Πώς σας φαίνεται; Με μια φωνή, εμείς, οι δυο μικροί είπαμε: πιο όμορφα δεν γίνεται!!!! Και τον παρακαλέσαμε να μείνουμε πολύ....
Αυτό ήταν και το "λάθος" μας.... Δεν κοιτάξαμε καν τον ήλιο, για να δούμε την ώρα να φεύγει...
Παίζαμε, γελούσαμε, τρώγαμε, πετάγαμε νερά, βρεχόμασταν!!! Κι όλα αυτά για ώρα.... Κάποια στιγμή, ο Μεγάλος λέει: μήπως αργήσαμε; Το σκοτάδι όμως είχε ήδη αρχίσει να πέφτει... Και τα κελαηδίσματα να υποχωρούν.
Ευτυχώς, ο πιο "σοφός" κατάλαβε το λάθος μας και πήρε την σωστή απόφαση, να μείνουμε εκεί, με κίνδυνο να μας μαλώσουν άσχημα τα παππούδια.... Και με το δίκιο τους.... Αλλά αυτό που προηγούνταν ήταν η ασφάλειά μας.... Η άμεση κατάβαση θα σήμαινε πάνω από την μισή διαδρομή στα σκοτάδια... Στους γκρεμούς, στα χαράκια...
Ωχ! Ευτυχώς ήμασταν σύμφωνοι όλοι... Παραδόξως.... Δεν μας συνέβαινε συχνά... Μόνο στα πραγματικά δύσκολα... Όπως και σήμερα...
Πού θα ξαπλώναμε όμως και πώς θα σκεπαζόμασταν; Τα μεγάλα ερωτήματα... Οι δυσκολίες...
Το "γυναικείο" μου μυαλό εκεί δούλεψε καλά! Τους είπα: πρέπει να προλάβουμε πριν να νυχτώσει για τα καλά...
Τρέξαμε, κόψαμε μεγάλα κλαδιά από θάμνους, μαζέψαμε φύλλα, ήταν ήδη πεσμένα κάτω μερικά. Φτιάξαμε ένα αυτοσχέδιο χαλί, πάνω από μια σειρά από μεγάλες λείες πέτρες που μαζέψαμε. Για σκέπασμα κρατήσαμε τα τρία πιο μαλακά κλαδιά που βρήκαμε... Και "ξαπλώσαμε".... Ήδη το σκοτάδι έπεφτε αλλά ήπια, μαλακά, γιατί η τύχη μας ήταν μεγάλη! Σιγά σιγά άρχισε να ανατέλλει το φεγγάρι! Ένα τεράστιο αυγουστιάτικο φεγγάρι! Που φώτιζε τόσο πολύ και φανέρωνε ακόμη και την θάλασσα στον Νότο!!!!
Πιο πριν, από την αγωνία μας δεν δώσαμε σημασία στο μάλλον καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα του Νότου... Όμως αυτό το φεγγάρι.... Ήταν όνειρο!!!!
Ταυτόχρονα ήταν κι ο βοηθός μας, που γλύκανε την αγωνία και τον φόβο που νιώθαμε... Τρία μικρά παιδιά μόνα τους, στο βουνό!!!!
Οι ήχοι πια δεν ήταν τραγούδι, τα τρωξίματα γίνονταν αμέσως φόβοι... Κι αν έρθει κι άλλος σκορπιός; Κι αν φανεί κανένα ποντίκι, κανένα ζουριδάκι; Κι ό,τι άλλο;;;;
Αναπάντητα ερωτήματα που γλύκαιναν με τις συνεχείς κουβέντες μας.... Κανείς δεν ήθελε να αποκοιμηθεί.... Απολαμβάναμε τον φόβο μας και τον "διασκεδάζαμε" λέγοντας ιστορίες και τραγούδια.... Δεν κατάλαβα πώς και πότε αποκοιμήθηκα....
Το πρωί μας ξύπνησαν τα πουλιά κι η καρδιά μας άρχισε πάλι να χτυπά! Έπρεπε να φύγουμε.... Όλοι θα είχαν ανησυχήσει....
Ξέχασα να σας πω, μόλις ξημέρωσε ήρθαν τα γενέθλιά μου!!!!

Ο Φουρφουράς βρίσκεται στα νοτιανατολικά του νομού Ρεθύμνης, στο κέντρο της πρώην επαρχίας Αμαρίου. Είναι κτισμένος στους δυτικούς πρόποδες του Ψηλορείτη σε υψόμετρο 460 μέτρων. Απέχει 38 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και 25 χιλιόμετρα απο τη θάλασσα (Λυβικό πέλαγος).
EL.WIKIPEDIA.ORG

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου