που απασχολούν τον Άνθρωπο σήμερα...

* * * * * * * * *

* * * * * * * * *
"Le temps est accompli, et le royaume de Dieu s'est approché: repentez-vous et croyez à l'évangile." "The time is accomplished, and the kingdom of God is at hand: repent, and believe the gospel." "Die Zeit ist erfüllt, und das Reich Gottes ist nahe gekommen. Tut Buße und glaubet an das Evangelium." "Ο καιρός συμπληρώθηκε και η βασιλεία τού Θεού πλησίασε· μετανοείτε και πιστεύετε στο ευαγγέλιο."

********************************************θέρος 2016*************************************************

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Ορεινές περιπέτειες

Διάβασα απόψε μια ιστορία που διαδραματίστηκε πριν κάποια χρόνια στα ορεινά της Κρήτης από τρία παιδιά, αδέλφια μεταξύ τους, και θα μπορούσε να έχει γίνει σ' οποιοδήποτε άλλο μέρος της πατρίδας μας από κάποια άλλα παιδιά... 
Αν δεν είσαι συ το ένα από τα τρία ατίθασα πιτσιρίκια της παρακάτω ιστορίας, σίγουρα θα γίνεις καθώς θα "ανεβαίνεις στου Κοτσυφού...του Ψηλορείτη".
 Ευχαριστώ την καλή μου φίλη, που δέχτηκε να αναδημοσιεύσω την περιπέτειά της, και της δίνω κι από δω άπειρες ευχές για υγεία, ευημερία και χρόνια πολλά για την επέτειο της ημέρας που ήρθε στη Γη!

Σαν γιορτή γενεθλίων....

Ήρθεν η ώρα του!!!! Χα! Χα! Χα! Πολλές οι αναμνήσεις σ' αυτό το μικρό ορεινό χωριό των μητρικών παππούδων μου!!!!
Το Renault 10 εκεί άραζε και ξεκουράζονταν πιο πολύ, παρά ταξίδευε... Οι βόλτες ήταν δεδομένες αλλά με τα πόδια.... Ανεβοκατεβάσματα στο ανηφορικοκατηφορικό "οδικό δίκτυο" του χωριού!!! Πλάι σε απότομους γκρεμούς, βρύσες, μουγκανητά και καβαλίνες...
Θα σας διηγηθώ μια ιστορία που μου 'χει μείνει στο μυαλό... Στο παιδικό μου μυαλό....
Μια μέρα, το πρωί, η συμμορία των τριών, εγώ και τα δυο μου μεγαλύτερα αδέλφια, αποφασίσαμε να πάμε μια βόλτα στον Ψηλορείτη. Όλα τα παιδικά μας καλοκαίρια, όπου αλλού κι αν πρωτοπηγαίναμε, έκλειναν στο χωριό του παππού και της γιαγιάς!
Τ' αδέλφια μου, ως μεγαλύτερα και αγόρια, απολάμβαναν περισσότερες ελευθερίες από εμένα. Συνήθως δεν με έπαιρναν μαζί τους στις βραδινές εξορμήσεις με τα υπόλοιπα παιδιά του χωριού....
Εκείνο το πρωινό όμως χρειάζονταν και την συμμαχία μου.... Το σχέδιο ήταν τολμηρό, παράτολμο θα το έλεγα... Θέλανε να πάμε στου "Κοτσυφού"! Κρυφά από όλους, γιατί το πιο πιθανό ήταν να μην μας αφήσουν μόνους μας!!!! Η γιαγιά θα γκρίνιαζε κι ο παππούς θα ασκούσε "βέτο"! Πού; Μόνοι σας; Αποκλείεται! Στα μισά σχεδόν του Ψηλορείτη;!!!!
Όμως εμείς επηρεασμένοι από τους "Μικρούς Εξερευνητές", θέλαμε να ανακαλύψουμε την "νέα γη"!!!!
Ξέραμε, θα βρίσκαμε καλάμια και κάτι κίτρινους βόλους, καρπούς ενός δέντρου, για να πυροβολιόμαστε, θα τρέχαμε στην ανηφόρα, για να δούμε ποιος θα κερδίσει.... Θα μαλώναμε για την πρωτιά!!!! Θα πίναμε νερό από παγωμένες πηγές! Θα βρίσκαμε δροσερά σύκα, του Αυγούστου!
Ο Μεγάλος είχε οργανώσει όλο το εγχείρημα, άλλωστε ήταν ο μόνος που είχε ξαναπάει με τον παππού!
Από το βράδυ είχαμε φτιάξει τα "βουργιάλάκια" μας! Νερό, ψωμί και τυρί! Ξέραμε από τον παππού την διαδικασία...
Πήραμε κι από ένα ξύλο στο χέρι και φύγαμε.... 6 το πρωί! Δεν νοιαστήκαμε για τίποτα, η γιαγιά θα ήταν δυστυχισμένη μόλις θα ξυπνούσε αλλά ούτε που μας ένοιαζε! Εγώ υπερήφανη που επιτέλους, αναγνωριζόμουν ως ισότιμο μέλος της αδελφικής ομάδας!!
Σαν μέλος της Μαφίας ένιωθα! Και δεν με πείραζε κιόλας!!!
Οι "άλλοι δυο", ως μεγαλύτεροι και ισχυρότεροι ξεκίνησαν δυνατά! Εγώ από τα πρώτα 15 λεπτά άρχισα να νιώθω την δυσκολία.... Πολύ απότομη η ανάβαση!!!! Και πώς να δείξω ότι άρχισαν τα δύσκολα; Θα μου γκρίνιαζαν συνεχώς! Κι η περηφάνεια μου; Συνέχισα λοιπόν δήθεν αμέριμνη, έτοιμη ν' αρχίσω να ζητάω την μαμά μου... Αλλά πού να το ομολογήσω... Σχεδόν έτρεχα για να τους φτάσω... Κι αυτοί άτεγκτοι, συνέχιζαν την ανάβαση.... Δεξιά, αριστερά πολλά ζουζούνια, τζιτζίκια, μέλισσες, μπούμπουρες, σφήκες και πεταλούδες!!! Πού ν' αφεθώ να χαζέψω τις πεταλούδες;;; Τα χαράκια μας περικύκλωναν και κάθε στιγμή νόμιζες πως θα "τσουρίσεις"!!!
Η αδρεναλίνη στα κόκκινα!!!
Και δεν έφταναν αυτά, μετά από λίγο εμφανίστηκαν και τα αγριοκάτσικα! Πολλά, πάρα πολλά!!! Σαν αγέλη, άρχισα να ρωτάω τον Μεγάλο: σίγουρα πάμε καλά;
Αυτός με την σιγουριά του δωδεκάχρονου αποκρίνονταν: και βέβαια!
Οι μυρωδιές ήταν απίθανες, ρίγανη, θυμάρι, δίχταμος, φασκόμηλο, τσάι. Σε κάποια σημεία όμως νιώσαμε την απειλή του γκρεμού!!! Πολύ στενά περάσματα κι από κάτω το χάος.... Ψηλορείτης ήταν αυτός!!!
Σε δυο σημεία της διαδρομής, ο "αρχηγός" σταμάτησε, για να ξαποστάσουμε... Επιτέλους!!!! Δύσκολη η επανάσταση....
Στην δεύτερη στάση βρεθήκαμε να ψάχνουμε απεγνωσμένα μια λεία πέτρα να καθίσουμε.... Πια η αξιοπρέπειά μου αποκαταστάθηκε, αφού επίσημα ακόμη και οι Μεγάλοι παραδέχτηκαν την ήττα τους... Είχαν κουραστεί!!!!!!
Βρήκα μια όμορφη μαύρη, λεία κοτρώνα κι αφέθηκα.... Εκεί που πήγαινα ν' ανοίξω το βουργιαλάκι μου, νιώθω ένα σούρσιμο, σαν γρατζούνισμα κάτω από την πέτρα μου! Ατρόμητη, λόγω άγνοιας, σηκώνω όσο μπορούσαν τα παιδικά μου χεράκια την κοτρώνα και βλέπω κάτι απειλητικές δαγκάνες να κουνιούνται!!!!
- Άστην κάτω αμέσως, δεν βλέπεις; Σκορπιός!!!!
Εγώ τρομοκρατημένη, μπλοκαρισμένη αδυνατώ να αντιδράσω.... σωστά....
Ο μικρός, μεγαλύτερός μου κι αυτός, αυτήν την φορά έδρασε αστραπιαία! Με σπρώχνει δυνατά και σηκώνει την ίδια κοτρώνα, με σκοπό να εξοντώσει το "τέρας"!!!!
- Φύγε μικρή!!!! Ακούγεται να ουρλιάζει...
Ο σκορπιός κουνούσε απειλητικά τις δαγκάνες του, ήταν τεράστιος!!!!
Τον τραυμάτισε επιδέξια στο κεφάλι, χωρίς να τον διαλύσει.
Μετά από αρκετή ώρα είδαμε το "κουφάρι" του να μην σαλεύει....
Περιττό να αναφερθώ στον τρόμο, την απογοήτευση αλλά και τον θαυμασμό για το μέγεθος και την αγριάδα του!
Γέμιζε ένα ολόκληρο πιάτο!!!
Η τρομοκρατία του δεν θα πε
ρνούσε.... Τον πήρε μετά, ολόκληρο όπως ήταν και τον κράτησε στο βουργιαλάκι του! 
Εγώ ακόμη αναρωτιέμαι: μα τόσο ατρόμητος;;;!!!!
Συνεχίσαμε την τρομερή ανάβαση ασθμαίνοντας... Και γκρινιάζοντας. Κάποια στιγμή, μετά από τέσσερις ώρες περίπου, φτάσαμε σε μια "όαση"!!! Έτσι την νιώσαμε...
Όπως θυμάμαι, την περιοχή ήταν ένα μεγάλο, τεράστιο πλάτωμα, περιτριγυρισμένο από πολλά τεράστια δέντρα, μάλλον ντρυγιάδες, όπως ονομάζονταν στα κρητικά οι δρύες, οι βελανιδιές! Μικρούς και μεγάλους θάμνους, νερό, πηγές δηλαδή, με παγωμένο νερό! Οι βρύσες όπως έχουν αποτυπωθεί στο παιδικό μου μυαλό ήταν τεράστιες και περίτεχνες, από κάτω τους υπήρχαν ποτίστρες για τα διψασμένα ζώα! Το πιο όμορφο απ' όλα όμως ήταν οι ήχοι!!! Πουλιά, άπειρα πουλιά που κελαηδούσαν χαρούμενα!!! Ναι! έτσι τα θυμάμαι!!!! Το νερό φαίνεται ήταν το κίνητρό τους!
Ο Μεγάλος είπε άξαφνα, διακόπτοντας την πανέμορφη συναυλία, "εδώ είναι! Πώς σας φαίνεται; Με μια φωνή, εμείς, οι δυο μικροί είπαμε: πιο όμορφα δεν γίνεται!!!! Και τον παρακαλέσαμε να μείνουμε πολύ....
Αυτό ήταν και το "λάθος" μας.... Δεν κοιτάξαμε καν τον ήλιο, για να δούμε την ώρα να φεύγει...
Παίζαμε, γελούσαμε, τρώγαμε, πετάγαμε νερά, βρεχόμασταν!!! Κι όλα αυτά για ώρα.... Κάποια στιγμή, ο Μεγάλος λέει: μήπως αργήσαμε; Το σκοτάδι όμως είχε ήδη αρχίσει να πέφτει... Και τα κελαηδίσματα να υποχωρούν.
Ευτυχώς, ο πιο "σοφός" κατάλαβε το λάθος μας και πήρε την σωστή απόφαση, να μείνουμε εκεί, με κίνδυνο να μας μαλώσουν άσχημα τα παππούδια.... Και με το δίκιο τους.... Αλλά αυτό που προηγούνταν ήταν η ασφάλειά μας.... Η άμεση κατάβαση θα σήμαινε πάνω από την μισή διαδρομή στα σκοτάδια... Στους γκρεμούς, στα χαράκια...
Ωχ! Ευτυχώς ήμασταν σύμφωνοι όλοι... Παραδόξως.... Δεν μας συνέβαινε συχνά... Μόνο στα πραγματικά δύσκολα... Όπως και σήμερα...
Πού θα ξαπλώναμε όμως και πώς θα σκεπαζόμασταν; Τα μεγάλα ερωτήματα... Οι δυσκολίες...
Το "γυναικείο" μου μυαλό εκεί δούλεψε καλά! Τους είπα: πρέπει να προλάβουμε πριν να νυχτώσει για τα καλά...
Τρέξαμε, κόψαμε μεγάλα κλαδιά από θάμνους, μαζέψαμε φύλλα, ήταν ήδη πεσμένα κάτω μερικά. Φτιάξαμε ένα αυτοσχέδιο χαλί, πάνω από μια σειρά από μεγάλες λείες πέτρες που μαζέψαμε. Για σκέπασμα κρατήσαμε τα τρία πιο μαλακά κλαδιά που βρήκαμε... Και "ξαπλώσαμε".... Ήδη το σκοτάδι έπεφτε αλλά ήπια, μαλακά, γιατί η τύχη μας ήταν μεγάλη! Σιγά σιγά άρχισε να ανατέλλει το φεγγάρι! Ένα τεράστιο αυγουστιάτικο φεγγάρι! Που φώτιζε τόσο πολύ και φανέρωνε ακόμη και την θάλασσα στον Νότο!!!!
Πιο πριν, από την αγωνία μας δεν δώσαμε σημασία στο μάλλον καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα του Νότου... Όμως αυτό το φεγγάρι.... Ήταν όνειρο!!!!
Ταυτόχρονα ήταν κι ο βοηθός μας, που γλύκανε την αγωνία και τον φόβο που νιώθαμε... Τρία μικρά παιδιά μόνα τους, στο βουνό!!!!
Οι ήχοι πια δεν ήταν τραγούδι, τα τρωξίματα γίνονταν αμέσως φόβοι... Κι αν έρθει κι άλλος σκορπιός; Κι αν φανεί κανένα ποντίκι, κανένα ζουριδάκι; Κι ό,τι άλλο;;;;
Αναπάντητα ερωτήματα που γλύκαιναν με τις συνεχείς κουβέντες μας.... Κανείς δεν ήθελε να αποκοιμηθεί.... Απολαμβάναμε τον φόβο μας και τον "διασκεδάζαμε" λέγοντας ιστορίες και τραγούδια.... Δεν κατάλαβα πώς και πότε αποκοιμήθηκα....
Το πρωί μας ξύπνησαν τα πουλιά κι η καρδιά μας άρχισε πάλι να χτυπά! Έπρεπε να φύγουμε.... Όλοι θα είχαν ανησυχήσει....
Ξέχασα να σας πω, μόλις ξημέρωσε ήρθαν τα γενέθλιά μου!!!!

Ο Φουρφουράς βρίσκεται στα νοτιανατολικά του νομού Ρεθύμνης, στο κέντρο της πρώην επαρχίας Αμαρίου. Είναι κτισμένος στους δυτικούς πρόποδες του Ψηλορείτη σε υψόμετρο 460 μέτρων. Απέχει 38 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και 25 χιλιόμετρα απο τη θάλασσα (Λυβικό πέλαγος).
EL.WIKIPEDIA.ORG

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Εικαστικά... στην Κορώνη!


  Την μεν ζωγραφίαν ποίησιν σιωπώσαν, 
   την δε ποίησιν ζωγραφίαν λαλούσαν.
                                               Σιμωνίδης ο Κείος *
μτφρ: η ζωγραφική είναι ποίηση που σωπαίνει και η ποίηση είναι ζωγραφική που μιλάει



Είχα την ευκαιρία να βρεθώ πριν λίγες μέρες στη νησιωτική Κορώνη Μεσσηνίας με τις αμμουδερές παραλίες της, τα σοκάκια δίπλα στη θάλασσα, τα σκαλιά που οδηγούν στο κάστρο με τις τόσες ομορφιές...

 
 Εκεί που περπάταγα σ' αυτά τα στενά... να! μια λευκή γωνιά που "έκρυβε" καλλιτεχνικές ανησυχίες...

Περνάω την είσοδο και συναντώ την κυρία Μαρία Μαράντου
με την εικαστική της έκθεση κι όχι μόνο... Λαχταριστές δίπλες, λουκουμάκια και άλλες νοστιμιές περίμεναν τον επισκέπτη.
Τέρψη οφθαλμών, υπέροχες γεύσεις και ζεστασιά από ανθρώπους που σε κερδίζουν αμέσως.
Από τα λίγα λεπτά που συνομίλησα τόσο με την κα Μαράντου όσο και με τον αξιαγάπητο σύζυγό της που στηρίζει το έργο της,
καταλαβαίνεις ότι είσαι με αξιόλογους ανθρώπους, που ενώ ζουν μέσα σ' αυτόν τον κόσμο, ξεχωρίζουν!
Η κα Μαράντου είχε καλλιτεχνικές τάσεις από παιδί, αλλά τα τελευταία χρόνια της κρίσης στη χώρα μας, αυτές οι τάσεις ήρθαν στην επιφάνεια και έγιναν διέξοδος στην προσωπική της ζωή.
Όπως μου είπε: 
- Αφορμή (να ξεκινήσω) ήταν μια αγιογραφία σε μια φίλη μου. Από κείνη τη στιγμή πήγα στα σεμινάρια για να μάθω καλά την Τέχνη. Όταν είδα ότι αυτό που απέδωσα μου άρεσε, είπα να το δείξω και στους φίλους μου να μου πουν κι αυτοί τη γνώμη τους. Προς το παρόν έχω ενθουσιαστεί κι εγώ, γιατί έχω πάρει αρκετά επαινετικά σχόλια και δεν πίστευα, ότι έχω φθάσει σ' αυτό το σημείο, δηλαδή να αρέσει η δουλειά μου και στη ζωγραφική και την αγιογραφία. Αν μου πείτε να επιλέξω ποιο από τα δύο, δεν μπορώ να το κάνω, γιατί μ' αρέσουν και τα δύο. Στο μέλλον θα το καλλιεργήσω όσο μπορώ, για να φθάσω σε πιο μεγάλο επίπεδο, δηλαδή να είναι ενός καταξιωμένου ζωγράφου. 
videoΕίμαι ερασιτέχνης, δεν το κάνω σαν βιοποριστικό επάγγελμα. Θα στολίσω το σπίτι μου, των κοριτσιών μου, των εγγονών μου..., χόμπι δηλαδή.
- Ερασιτέχνης με την κυριολεκτική σημασία της λέξης, "εραστής της τέχνης"...

Εκεί μας διέκοψαν και πέρασα στις πεντανόστιμες 'δίπλες' της...




http://www.gnomikologikon.gr/authquotes.php?auth=1004


Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Εικαστική παρουσίαση

Τελευταία είχα την χαρά να με καλέσουν στο όμορφο σπιτικό τους ο Ηλίας Κουράκος και η Άννα Μαυροματίδου - Κουράκου και η ευλογημένη θυγατέρα τους Κυριακή.
Ανάμεσα σε πορτοκαλεώνες, με εξαιρετική θέα στα βουνά της Σπάρτης και το Μυστρά, περάσαμε ένα πανέμορφο κυριακάτικο μεσημέρι, απολαμβάνοντας την εκλεκτή παρέα και την περίφημη γαστρονομική τέχνη της Άννας.
Εκεί βρήκα την ευκαιρία να φωτογραφίσω μέρος από την εικαστική τέχνη της Άννας, την οποία και μοιράζομαι μαζί σας. Η φωτογράφιση έγινε με την κάμερα του κινητού μου και οπωσδήποτε αδικεί τα έργα.
Στην αγαπητή Άννα εύχομαι να τη δούμε σύντομα σε έκθεση.









Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Μια φορά κι έναν καιρό...

Σοκάκι του χωριού

Μια δημοσίευση στο περιοδικό "real taste & style" της κυριακάτικης εφημερίδας Realnews, που με "γύρισε" αρκετά χρόνια πίσω... Δεκαετία του '70 και '80 ήμουν πιτσιρικάς και κάθε καλοκαίρι πήγαινα, συνήθως με τη μάνα μου την Αθηνά τη Τσαρμπού όπως την λέγανε οι χωριανοί, στο χωριό - στην Καρύταινα... Βγαίνοντας στην πλατεία, στα δύο καφενεία που μεσουρανούσαν τότε στην καθημερινότητα του χωριού, για μας τα παιδιά ήταν αυτά τα τυλιχτά γλυκά με την ονομασία "Λούσιος" από τη Δημητσάνα: "Κοπενχάγη", "Μπακλαβάς", "Κανταΐφι"!
άποψη του Κάστρου της Καρύταινας
φωτογραφίες από τον Νίκο Π. Αϊβαλή
Δύσκολα χρόνια και τότε για μας τους φτωχούς, μια οικογένεια με τέσσερα παιδιά και η γιαγιά, σύνολο επτά, όμως δεν πέρναγε καλοκαίρι να μη πάμε στο χωριό και θυμάμαι να κουβαλάμε νερό σε δοχεία από άλλα σπίτια γειτόνων που είχαν ύδρευση, αλλά και από τη βρύση της μητρόπολης του χωριού την "Ευαγγελίστρια" και μιλάμε ότι για να τα κουβαλήσουμε δεν ήταν εύκολη υπόθεση μιας και το σπίτι των προγόνων μας είναι αρκετά ψηλά... Πριν το 1981 δεν είχαμε ούτε ηλεκτρικό, που σήμαινε γκαζιέρα, λάμπες πετρελαίου, φακούς, ραδιοφωνάκι με μπαταρίες να ακούμε τα κρατικά - πρώτο και δεύτερο πρόγραμμα και "ενόπλων" την "υενεδ" δηλαδή (θυμάμαι τις εκπομπές με το θέατρο της Τετάρτης κ.ά.)... Τον αγώνα της μάνας να φτιάξει πρόχειρες τουαλέτες (η πλαγιά στο βουνό ήταν πολύ ωραία με εξαιρετική θέα)...
Όμως πήγαινα!
Τώρα...που οι συνθήκες δεν είναι πια ίδιες στο σπίτι...
Γίνεται αυτό που λέει ο Λόγος: "Χρόνος είναι εις πάντα, και καιρός παντί πράγματι υπό τον ουρανόν" (Εκκλ. γ' 1-8)

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Η θλίψη της απώλειας

Πριν λίγες εβδομάδες έζησα κάτι το οποίο το έλεγα σήμερα σ' ένα ιδιοκτήτη καταστήματος petshop και πραγματικά έμεινε έκπληκτος...
Ας τα πάρω όμως από την αρχή... 
Πριν περίπου τρεις μήνες ο Νίκος (ο γιός μου) σκέφτηκε να βάλουμε και πάλι ψαράκια στο παροπλισμένο ενυδρείο, αλλά αυτή τη φορά χρυσόψαρα.
Έτσι πήρε δυο μικρά χρυσόψαρα, πολύ ωραία, τρέχανε πάνω κάτω κι όταν έβαζα το χέρι μου έρχονταν και με τσίμπαγαν. Μια μέρα το ένα το είδα εντελώς ακίνητο και κατάλαβα ότι είχε "τελειώσει" και φυσικά το έβγαλα... Από κείνη τη στιγμή το άλλο έπαθε! Στην αρχή έκανε κάποιες απότομες κινήσεις, αλλά μετά 'έπεσε' σε βαθιά κατάθλιψη! Ήταν κάτι που αν δεν το δει κανείς με τα μάτια του, σίγουρα δεν θα το πιστέψει. Αυτό κράτησε αρκετές μέρες, μέχρι που του έφερα ένα άλλο και άρχισε και πάλι να ζωηρεύει! 

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

Πιστοποιημένα αποτελέσματα

Ένα από τα καλύτερα προϊόντα με πολλαπλή δράση και με πολλές πολλές περισσότερες ενέργειες από αυτές που είναι γραμμένες ή γνωρίζουμε εμπειρικά. Το Aloe Vera Drinking Gel με την παραδοσιακή συνταγή με μέλι ή με ροδάκινο είναι ένα εξαιρετικό δώρο που μπορούμε να δώσουμε στον οργανισμό μας.

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2014

Τι λέει η Αντζελίνα για το γάμο

Όλοι αυτοί που μιλάνε με τόση επιπολαιότητα για το θεσμό του γάμου και την "άνεση" για διαζύγιο, η ίδια η ζωή τους έχει διαψεύσει. Γιατί άραγε στις οθόνες του μετρό σε σποτ για ψυχολογική υποστήριξη σε νέους, αναφέρεται εκτός άλλων "από διαλυμένες οικογένειες" και τόσα άλλα που αν είμαστε ειλικρινείς θα τα δούμε καθημερινά γύρω μας. 
Σε ένα τελευταίο "αλίευμα" βρήκα το παρακάτω, από μια διεθνή σταρ, από την Αντζελίνα Τζολί:

Το δημοσίευμα είναι από την εβδομαδιαία εφημερίδα "LIFO" τεύχος 386/15.5.'14